November 19, 2020 Blog No Comments

Nu censuur in handen lijkt van social media companies en ‘fake news’ een nieuwe realiteit is. Nu door corona de wereld meer naar binnen gericht lijkt en er meer tijd is voor contemplatie. Nu is een perfect moment om een gewoonte meer vorm en structuur te geven. 

Die gewoonte begon fris en oorspronkelijk in 1998. Toen bewerkte ik voor de eerste keer de stocking rates in de Wallstreet Journal met Tipp-ex (zie foto). Het wegnemen van betekenis om plaats te maken voor het eindeloze wit. Daar ging het om. Ik stond er urenlang, naar binnen gericht, cijferkolommen te witten.

Het was tijdens een bUG-presentatie in Hotel New York in MOMA-PS1, waar Sonja Beijering en ik op uitnodiging van Alice Smits een aantal kunstenaars presenteerden. Hotel New York was een tot hotel omgebouwde zaal in het museum. Het was een werk van Jeanne van Heeswijk. We sliepen s’nachts in het museum. 

Kranten zijn sindsdien een vast element van de kunst die ik maak. Ik gebruikte kranten als props in performances, als instrument om geluid mee te maken (Twente Biënnale) als filter voor raampartijen (toenmalig Tent in Rotterdam), als onderdeel van Symphonie des Trottoirs (met de Concertzender en een presentatie op Forum for Live Art in Arti & Amicitiae)

Maar nu dus, dagelijks, als belangrijkste drager van CENSORED, the Newspaper Project. Om kranten te gebruiken als middel en als drager. Om nieuws te bewerken. Ik blok teksten, vervang afbeeldingen en breng nieuwe structuren aan. Zo bespiegel ik wat er gaande is en verander ik wat ik zie.

Vanaf 10 oktober 2020 dus iedere dag (met uitzondering van zondag, want dan is er geen krant. Een jaar lang. Ik zal doorgaan tot 10-10-2021. Volg het op instagram; EdwardOntward

Aantal krantencollages zien? klik hier

Related Posts