Dat mensen zich prettiger voelen in goed vormgegeven interieurs is een feit. Dat mooie mensen meer verdienen is bewezen. Dat bedrijven zich realiseren dat een esthetische aanpak helpt bij het genereren van meer omzet ook. Dat wij ons graag identificeren met mooie modellen en knappe acteurs komt wederom voort uit een hang naar esthetiek. Waar komt de hang naar het schone toch vandaan? Vanwaar het verlangen? Ik weet dat het esthetische verbindt maar hoe verhoudt zij zich tot haar tegenhanger? Matt Haig; ‘If you think something is ugly, look harder. Ugliness is just a failure of seeing’. Warholl zei over zichtzelf; ‘I just do art because I’m ugly and there’s nothing else for me to do’. Hij was iemand die eindeloos veel nuancering aanbracht in het idioom tussen mooi en lelijk.

Tijdens het vormgeven van de Smaakwijzer (voor ons buro ONTWARD) realiseerde ik me opnieuw dat een lelijke deurmat niet bestaat. Een voor de omgeving onjuist gekozen deurmat bestaat wel. Er is samenhang nodig om dingen mooi of lelijk te laten zijn. En samenhang creёren is een kwestie van oefening. Ik zeg; Laat de lelijkheid niet alleen maar verleidt haar. Plaats haar in een andere omgeving of perspectief en zij blijkt relatief.

Serge Gainsbourg zei; Lelijkheid is superieur aan schoonheid omdat het blijft duren. Ik hoop eigenlijk niet dat hij gelijk heeft. Maar wat te doen met alle onbedoelde lelijkheid om ons heen? Laten we haar met rust (gewoon omdat een ruw randje wel fijn is) of gaan we haar toch te lijf?

lelijkheid 1: de snelweg (en bijna alles in de directe nabijheid)

lelijkheid 2: het winkelcentrum in een gemiddeld Nederlands dorp

lelijkheid 3: fantasieloze, goedkoop gebouwde flatgebouwen

lelijkheid 4: eentonigheid

lelijkheid 5 t/m 9:
nachtverlichting op gangen met haperende TL’s
een gehavend gebit
gedumpt vuilnis
een mislukt schilderij

lelijkheid 10:
‘Nederlandse organisaties zijn lelijk. Er werken lelijke mensen, die met lelijke motieven, in lelijke gebouwen en met lelijke processen lelijke producten en diensten voortbrengen‘, aldus de teaser van het boek ‘Schoonheid in organisaties’ van Steven de Groot uit 2007. Ha! Ik weet niet of Steven er nog steeds zo over denkt maar ik ga dit boek bestellen..

…en mocht je nu denken: Mijn organisatie kan ook wel wat nuancering, verfraaiing, meer kleur, beter licht, of gewoon een nieuw perspectief gebruiken; Schroom dan niet maar bel! (of bestel ook dat boek van Steven de Groot // ‘n andere tip is het boek van Umberto Eco; de Geschiedenis van de Lelijkheid)

Een echtpaar staart naar een schilderij van een schaaltje met verrot fruit. Hij; ‘..kijk die druiven zijn mooi‘. Zij; ‘Schat, dat zijn verschrompelde appeltjes’.

‘Mooi & lelijk’
als aanduiding van smaak, als elkaars tegenpool of als oppervlakkige zienswijze; Ik erger me eraan. Ik pleit voor een ‘mooi’ waarbij het voortvloeit uit een veelvoud. A lot of what is most beautiful about the world arises from struggle, zegt Malcolm Gladwell. 

Wij maken de wereld mooier, groter en rijker.
Met liefde voor het ontwerpen zelf. Als alternatief tegen het imiteren of nadoen van iets dat al bestaat. Ik zet me af tegen de eenheidsworst die meestal voortvloeit uit een gebrek aan visie. Mooi is wat het beste past. Mooi is iets dat het beste is in een gegeven situatie en daardoor schittert. Mooier maken is in die hoedanigheid geen holle frase. Het is een missie.

De SmaakWijzer©
Om het taboe rondom mooi en lelijk te beslechten en om mensen een houvast te bieden in hun eigen vooroordelen rondom mooi of lelijk, ontwikkelde buro ONTWARD de SmaakWijzer©.
We gebruiken De Smaakwijzer© inmiddels in een veel breder perspectief maar oorspronkelijk was het een middel om mensen beter te laten kijken. Om te verdiepen. >>

Wil je meer informatie over de SmaakWijzer©? Bel voor info of een demo –  of mail info@ontward.com.

bron foto: www.stedelijk.nl  door John Lewis Marshall